Bölüm 6 - Kalpli Kolye

Kerem gözünü açtığında, balkonda uyuyakaldıklarını fark etti. Üzerlerinde bir battaniye vardı; Aslı’nın başı Kerem’in omzundaydı, Kerem’in başı da Aslı’nın saçlarının üzerine düşmüştü. Bu manzarayı görünce sadece gülümsedi. Aslı’nın rahatını bozmak istemiyordu ama mecburdu. Beraber psikoloğa gideceklerdi. Ardından Kerem’in işe geçmesi gerekiyordu.
Aslı’yı uyandırmadan, başını usulca omzundan aldı ve mutfağa geçti. Bu sefer de o, Aslı için bir şeyler hazırlamak istiyordu. Kahvaltıyı hazırladıktan sonra Aslı’yı nazikçe uyandırdı. Masayı görünce Aslı şaşkınlığını gizleyemedi.
“Şaşırtma konusunda benimle yarışıyor gibi görünüyorsunuz Kerem Bey.”
“Sizi geçmek için oldukça hırslı olduğumu söyleyebilirim Aslı Hanım.”
İkisi de gülüştü. Kahvaltı boyunca fazla konuşmadılar. Ama Aslı’nın bıçak açmayan ağzı, arabaya bindiklerinde açıldı.
“Korkuyorum Kerem,” dedi birden.
“Niye korkuyorsun?” dedi Kerem şaşkınlıkla.
“Boşu boşuna çabalamaktan… Kim olduğumu hatırlayamamaktan korkuyorum.”
“Hatırlayabilmen için ne yapabiliriz, onu öğrenmeye gidiyoruz zaten,” dedi Kerem yumuşak bir sesle. “Korkmanı gerektirecek en son yere gidiyoruz yani. Ne bileyim, dişçiye giderken kork… iğneden falan kork ama bundan korkma. Hem itiraf edeyim, ben de biraz korkuyorum.”
“Sen neden korkuyorsun ki?”
“Ya evliysen ve kocan çok kıskançsa?” dedi Kerem yarı şaka yarı ciddi. “Seni sonsuza kadar kaybedersem?”
“Ohoo,” dedi Aslı gülerek. “Onu düşünme Kerem. Boşarım gider.”
İkisi de kahkaha attı. Ama belirsizlik, ikisinin de içini kemiriyordu.
Psikoloğun odasına girdiklerinde, Kerem’in arkadaşı olmasına rağmen psikolog Aslı’yla yalnız konuşmak istemişti. Tanıdığı insanların yanında olup kendisiyle ilgili anıları anlatmasının, Aslı’nın bir şeyleri hatırlama ihtimalini artırabileceğini söyledi. Ama böyle bir şey şu an mümkün değildi.
Bunun yerine, bol bol şarkı dinlemesini önerdi. Şarkıların, insanın geçmişini hatırlamasında en güçlü unsurlardan biri olduğunu anlattı. Ayrıca daha önce yaşadığına benzer durumlarla karşılaşmasının —dejavu gibi— bazı anıları tetikleyebileceğini söyledi. Kerem’in onu bulduğu yere götürmesinin de işe yarayabileceğini ekledi.
Son olarak Aslı’ya önemli bir şey söyledi: Anın tadını çıkarması gerekiyordu. Yaşadığı her şey artık onun için bir anıydı. Ölümden dönmüştü ve bunu hatırlayamıyor diye üzülerek değil, dolu dolu yaşayarak değerlendirmeliydi.
Daha sonra Kerem’le kısa bir konuşma yaptı.
“Aslı’nın senin için büyük bir anlam taşıdığını hissediyorum Kerem,” dedi. “Onun için bir şeyler yapmak istiyorsun. En önemli şey, onun üzülmemesi. Bir de insan içine çıksın. Diğer söylediklerimi onunla konuşursunuz.”
Kerem ve Aslı, her şeyin başladığı yere doğru yola çıktılar. Aslı’nın bulunduğu yere… Etrafı dikkatlice incelediler ama pek bir şey bulamadılar. Bir şey hariç.
Bir kolye.
Aslı elinde tuttuğu kolyeye adeta kilitlenmişti. Altındı. Birbirinin içine geçmiş iki kalpten oluşuyordu. Zarif, sade ama anlamı ağır bir kolye… Aslı’nın sessizliğini fark eden Kerem, yanına yaklaştı.
“Aslı… Ne oldu? Bir şey mi hatırladın? O elindeki ne?”
Aslı sonunda konuşabildi.
“Bu benim kolyem Kerem,” dedi. “Hatırlıyorum. Bunu biri bana doğum günümde vermişti.”
Yutkundu.
“Bir erkekti.”
“Yüzünü ya da adını hatırlıyor musun?” diye sordu Kerem.
Aslı gözlerini kapatıp zorladı.
“Hayır… Denedim ama gelmiyor.”
“Olsun,” dedi Kerem. “Bu bile çok büyük bir şey. Hadi gel, yoruldun. Gidip pansumanını yaptıralım.”
“Tamam,” diyebildi Aslı. Ama aklında sorular vardı. Şaka yollu söyledikleri şey gerçek olabilir miydi? Evli miydi? Bu kolye sıradan bir kolye değildi. İkisinin de bunu düşündüğü belliydi.
Pansuman sonrası Kerem’in işe gitmesi gerekiyordu ama Aslı’yı bu hâlde evde bırakmak istemiyordu. Doktorun söyledikleri geldi aklına.
“Aslı,” dedi. “Benimle kafeye gelmek ister misin? İnsan içine çıkman iyi olur. Ne dersin?”
Aslı bir an durdu.
“Tamam,” dedi sonra. “Sana ayak bağı olmayacaksam. Bütün gün evde oturmaktan daha iyi.”
Aslı henüz bilmiyordu ama bu, sadece dışarı çıkmak değildi.
Hayatına doğru atılmış küçük bir adımdı.
Devamı gelecek…