💠MAIRI💠
Dora se había encargado de comenzar a recoger l mesa mientras yo empezaba a lavar los sartenes sucios, solo podia concentrarme en el cuidado de la cristalería fina que la señora meleas siempre nos recordaba el precio aun mayor a tres de nuestros sueldos. Pero me asuste al sentir sus manos sobre mi cintura casi haciéndome botar una de las copas solo que pude tomarla las firme.
-hola mi hermosa diosa
-lakovos, podrían vernos...
-quería ya abrazarte
-podemos vernos mejor en la noche lakovos...
-odio tener que escondernos_ lo mire quien se separo un poco aunque no del todo, su mano aun se reposaba en mi cintura
-lo se, pero tenemos que hacerlo lakovos. Tu madre...jamás me aceptara
-lo se, aunque sabes podemos ir a nuestro lugar favorito
-no puedo_ frunció suavemente su ceño_ tu madre quiere invitar todas sus amistades para poder darles la noticia sobre tu gran triunfo en tu maestría
-lo se, por el tambien quería reunirme con unos amigos, pero tambien quiero estar contigo. Con mi novia
-lakovos...
- ¿o acaso no quieres estar conmigo? _volvió a atraerme hacia el dejando que mis manos mojadas se reposaran en su firme pecho sobre su saco, su sonrisa era tan encantadora y perfecta_ dime mairi ¿no quieres felicitarme por mi gran esfuerzo por convertirme en un maestro profesional en los negocios?
-si...
-entonces, no te detengas ahora y solo hazlo_ me sonroje, realmente deseaba poder estar con el mas tiempo, sin miedo a que nos vieran, poder ser uno... otra vez.
Me puse de puntas queriendo besarlo, quería felicitarlo como debidamente una novia podría felicitar a su novio por el gran triunfo que ha conseguido en su vida. Me sentia volar entre las nubes del momento y la ilusión que el creaba en mi vida, pero como si cortaran mis alas casi tropezaba al sentirlo soltarme abruptamente, solo me sujeto del brazo dejándome ver a su madre en el umbral de la puerta. Mi cuerpo se congelo totalmente.
- Ti ypotíthetai óti kánete eseís oi dýo (que se supone que hacen ustedes dos)
- Típota, mitéra, írtha aplós na syncharó ta korítsia gia to exairetikó gévma pou sérviran prin apó lígo (nada madre, solo venia a felicitar a las chicas por la exquisita comida que sirvieron hace un momento)
- Allá den chreiázetai na angíxeis tin ypirétria (pero no tienes que tocar a esa criada) _me aleje de el bajando la mirada
- Óchi, mitéra. Ítan étoimi na skontápsei, kai egó móno ti voíthisa na min pései. Eísai kalá (no madre. Estaba por tropezarse y solo la ayude en evitar que cayera ¿te encuentras bien?)
- Nai, nearí Meléa... efcharistó (si joven meleas... gracias)
- Áfisé mas ísychous, gie mou (déjanos a solas hijo)
- Ópos théleis, mitéra (como pidas madre) _se alejo caminando saliendo de la cocina sin ni siquiera mirarme un momento, parecíamos dos par de desconocidos frente a otras personas, antes de que pudiera ni siquiera volver a retomar mis labores la señora meleas me tomo de manera firme y ciertamente brusca del brazo haciéndome verla
- Min xechnás ti thési sou (no olvides tu lugar)
- Den katalavaíno, kyría Meléa (no entiendo señora meleas)
- Me nomízete óti eímai ilíthia, me ton trópo pou koitáte ton gio mou, me ton trópo pou ton epithymeíte? Allá min xechnáte poté óti gia ólous mas eíste aplós i ypirétria, opóte svíste aftés tis ilíthies psevdaisthíseis pou échete óti prospatheíte na kerdísete ton gio mou epeidí den tha eíste poté méros mas ¡katalavaíno! (crees que soy estúpida en la forma en que miras a mi hijo, la forma en que lo deseas. Pero nunca olvides que para todos nosotros tu solo eres la sirvienta, asique borra esas estúpidas ilusiones que tienes en intentar conquistar a mi hijo porque nunca serás parte de nosotros ¡entendido!) _me empujo suavemente contra la barra viéndola salir, solo frote suavemente mi brazo donde me había sujetado no por el dolor que me haya causado su agarre sino por el peso de sus palabras hacia mi y la cruel realidad que siempre me torturara.
Editado: 24.06.2026